اِل سیاسیکو!  – بهار نیوز===تاتو شیمر

✍ کورش شفیعی ایران‌نژاد
در ورزش فوتبال؛ همیشه بازی بین دو تیم بزرگ همشهری (که به آن “شهرآورد” یا “دربی” گفته می‌شود)، بسیار مهم و هیجان انگیز است و معمولاً مورد اقبال و استقبال بسیار بالای تماشاگران قرار می‌گیرد… 

تماشاگرهای طرفدار این دو تیم؛ با تعصب و همتِ خاصی به ورزشگاه می‌روند تا از تیم محبوبشان حمایت کنند و تمام توان خودشان را در حمایت و تشویق تیم خود بکار میبرند تا موجب بالا رفتن شانسِ بُرد تیمشان شوند… این برد خیلی مهم است چون تا مدتی (حداقل تا دربی بعدی) هوادارانِ تیم برنده بر اوضاع مسلط هستند و برگِ برنده دست آنهاست… ضمن اینکه این برد، تاریخساز هم هست و یک جایی در گوشه‌های تاریخ ثبت می‌شود! … معروفترین و محبوب‌ترین شهرآورد فوتبال در دنیا، بازی بین تیم‌های “بارسلونا” و “رئال مادرید” است که به “اِل کلاسیکو” معروف است… بازی بین دو تیم “استقلال” و “پرسپولیس” هم دربی معروف و بزرگ ایران است که معمولاً مشارکت حداکثری تماشاگران را به‌همراه دارد و حدود 100 هزار نفر تماشاچی را به صحنۀ استادیوم “آزادی” می کشاند… 

حالا یک کشور فرضی را در نظر بگیرید که فدراسیون فوتبالش تمامیت‌خواه است و شنیدن ساز مخالف در قاموسش محلی از اِعراب ندارد. فدراسیونی که طبق تقویم خود مجبور به برگزاری شهرآورد (دربی) است ولی به هیچ عنوان چشم دیدن تیم “غیر همسو” و “نامحبوبِ” خود را ندارد! این فدراسیونِ کشور فرضیِ ما که کارهای عجیب و غریب کم انجام نمی‌دهد و از قدرت بسیار مستصوبی هم برخوردار است؛ فرض کنیم در آستانۀ یک دربیِ حساس، بخاطر عدم همسویی مسئولان و طرفداران یکی از این دو تیمِ شهرآورد با اصول (!) و رَوش و منشِ همیشه صوابِ خودش؛ بیاید و اکثریت قریب به اتفاقِ بازیکنان مؤثر و کلیدی و حتی مسئولینِ تیم مغضوب خود را با آرای کمیتۀ انضباطی از بازی محروم کند، تعدادی را هم از طریق ستاد مبارزه با دوپینگ متهم و تعلیق کند و یا با واسطه‌های بیرونی و دست‌های پیدا و پنهان، به هر لطایف الحیلی، موجبات تظاهر به مصدومیت تعداد دیگری از بازیکنان آن تیمِ بخت‌برگشته را هم فراهم نماید! از بحث انتخاب داورِ روز بازی هم فاکتور می‌گیریم که آن مقال در این مجال نمی‌گنجد… 

خُب! نتیجه این رفتار فدراسیون چه خواهد شد؟ 

تیم “غیرهمسو” و معترض، نصاب لازم برای تعداد بازیکنانِ خوب و طراز اول خود را از دست می‌دهد و اگر از بازیکنان ردهٔ “امید” و جوانِ خودش استفاده کند، تجربه نشان داده که قطعاً بازی را خواهد باخت و این باخت در تاریخِ دربیها ثبت و موجب آزردگی خاطر هوادارانش می‌شود! تنها چارهٔ تیم بیچارهٔ مغضوب این است که اصلاً شرکت در این بازی را بی‌خیال شود و از این مسابقه و جدال نابرابر انصراف دهد! و اما فدراسیون که “مجبور” است بالاخره یک بازی تحت عنوان “شهرآورد” برگزار کند، طرحی می‌ریزد تا بازیکنانِ تیم “همسو” در یک دیدار نمادین، خودشان با خودشان و با رنگ پیراهن‌های متفاوت بازی کنند! 

در این حالت؛ نتیجه دیگر حساسیتی بر نخواهد انگیخت! چون در هر صورت برندۀ بازی، تیم “همسو” خواهد بود… تنها اتفاقی که میفتد کاهش تعداد تماشاگرهاست، چرا که طرفداران تیم “غیرهمسو” برای تماشای بازی درون تیمیِ رقیب با خودش (!)؛ عمراً پایشان را به استادیوم نمی‌گذارند… طرفداران تیم “همسو” هم چون رقابتی درمیان نیست و کُری و هیجان و تعصب و اهمیتی وجود ندارد و نتیجه از قبل مشخص است، کمتر به استادیوم می‌روند و‌ترجیح می‌دهند گزارش و نتیجه بازی را از رسانه‌ها پیگیری کنند! … 

البته این فدراسیون کشور فرضیِ ما که “اصولاً ” کارهای جالب و عجیب کم انجام نمی‌دهد، “اصلاً” نگران کاهش تعداد تماشاگران در استادیوم و عدم مشارکت آنان هم نیست چون میتواند تعداد تماشاگرها را هرچقدر که خودش دوست داشته باشد اعلام کند! … مشابه همین لیگ خودمان که با وجود اینکه بلیط فروشی، اینترنتی و مکانیزه نشده است و صندلی‌های استادیوم شماره ندارند، ولی آمار تماشاگرها تا رقمِ یکان و با دقتِ تمام اعلام می‌شود! مثلاً۸۸۵۶۴ نفر! … بقول یک گزارشگر عادل: «در این فوتبال، همه چیزمان به همه چیزمان می‌آید!» … 

پی نوشت: 

این مطلب هیچ ربطی به سایر موضوعاتی که به ذهن شما خطور میکند (از جمله انتخابات مجلس!) ندارد و هرگونه تشابه موضوعی و تناظراتِ یک به یک، شدیداً تکذیب می شود! 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *